Onbegrepen pijn

Op social media kwam ik een bericht tegen van iemand met ondraaglijk leed. Dat bracht me weer eens bij onze gevoeligheid en de aard van de pijn. Wat nogal eens onbesproken blijft is wat het betekent als pijn in je leven langere tijd niet kan worden begrepen. Als alle opties zijn gepasseerd verwijst pijn in mijn ervaring naar iets groters ‘waar je geen vat op hebt’.

Van pijn is bekend dat het vooral om een subjectieve ervaring gaat.

Pijn is een signaal van je lichaam, dat iets nog niet begrepen en gezien is. Dat gaat ook op voor ervaringen, zoals een afwijzing of basishulp die niet voorhanden is. En dat kan in een ongunstige situatie een traumareactie oproepen. Bij mij kwam het trillen als traumarespons terug. Daardoor wist ik dat mijn lichaam mij ergens op wees. Het duurde zeker een half jaar voordat ik meer begreep van het signaal.

Mijn pijn leek te gaan over een systeem, wat er op was ingesteld om een ongezonde situatie in stand te houden. Ik kwam erachter dat ik wilde vertrouwen op het bestaande systeem, en dat dit een natuurlijke eigenschap is. Maar het bestaande systeem lijkt steeds vaker oneerlijke structuren te verdoezelen. Er wordt bezuinigd met oneigenlijke redenen, en bij argumenten gaat het nooit over het systeem zelf. Ook gaat het nooit over vervanging van een systeem (hooguit een onderdeel). Met andere woorden: binnen het bestaande systeem worden pleisters geplakt. En steeds vaker worden zaken onopgelost gelaten onder het mom van haast of ‘er is nog meer te doen’.

Ik begrijp nu beter waarom ik altijd op zoek was. Ik had niks met het bestaande systeem. Ik voelde weinig ruimte voor mij als andersdenker: je doet mee of je bent daar niet toe in staat. Ook op andere vlakken kun je het mechanisme herkennen, bijv. dat steeds meer mensen off grid gaan wonen.

Het is te herkennen in het grote aantal uitvallers in het onderwijs en bij mensen die al jong een burn-out krijgen. Daarbij wordt de link met een falend systeem zoveel mogelijk vermeden.

We zijn nu in een periode dat dit laatste meer zichtbaar wordt. Als we begrijpen hoe het zit kunnen we leren onderscheiden of er sprake is van natuurlijke systemen (wederkerigheid zonder manipulatie). Binnen een gezond systeem voel je je gezien en dan ben je wel in staat om te herstellen.

Toen ik mijn gevoel rond dit onderwerp ging onderzoeken werd het me duidelijk dat mijn vertrouwen was afgenomen. Dat ging bij mij gepaard met ongeloof dat mijn loyaliteit aan het systeem verdween. Opeens kon ik de onbegrepen pijn (het gevoel van afgrijzen over mijn langzame herstel) wel begrijpen.

Het systeem vraagt voortdurend aanpassing van mensen (wachtlijsten, tekorten of teveel regels). Al langere tijd ging dat over mijn grenzen van wat ik redelijk en begrijpelijk vond. Het positieve eraan was dat mijn onderscheidingsvermogen verbeterde. Ik leerde natuurlijke en onnatuurlijke systemen onderscheiden.

Dat heb ik geoefend door elke dag natuur op te zoeken. Eerst voel je onrust als je op een bankje in de natuur gaat zitten. Je gaat na waar het mee te maken heeft (stemming of situatie). Door er met je aandacht bij te blijven komt er rust in je fysieke systeem. Bij herhaling merk je dat het buiten zijn helpt en dat je dan sneller kan herstellen. De bestaande situatie lost er niet mee op, maar de verbinding met natuurlijke systemen wordt hersteld. En dan ga je het zelfhelende mechanisme in het dagelijks leven ook beter herkennen.

Onbegrepen fysieke pijn ben ik gaan zien als een signaal van zieke structuren in onze wereld. Ik ben daar dankbaar voor en ik begrijp het ook als mensen dit anders zien. Ik verwacht wel dat meer mensen gaan zien dat onze bestaande samenlevingsstructuren hun tol eisen. En dat de prijs te hoog is geworden.

Daar tegenover staat een eenvoudig herstel: elke dag de natuur opzoeken.