Vertrouwen in systemen

Het eerste wat je kunt doen bij een paradigma verschuiving is je realiseren dat dit gaande is, ook al weet je nog niet hoe zich dit voltrekt. Dat je dat gewoon niet kan weten.

De meeste mensen zijn daar helemaal niet mee bezig en je zou kunnen zeggen dat we in zekere zin van dit thema worden weggehouden. Door je werk, door de alledaagse gang van zaken en omdat er altijd wel iets is waar je iets van moet vinden. Zo is de gedachte vooral ‘Corona is voorbij en je moet gewoon door’. We pakken ons leven op en gaan verder.

Om de veranderingen echt op te merken is er zicht nodig op het grotere plaatje. En dat betekent dat je eerst moet uitzoomen. Waarom hebben we niet helder wat er gebeurt? Is er sprake van niet willen zien of zijn er elementen in het spel, waardoor we het niet kunnen zien? Kunnen we ergens houvast aan ontlenen?

Het is meer dan een verschuiving van de economische macht. Bijvoorbeeld omdat het gelijk opgaat met kosmologische veranderingen (op te merken door vulkaanuitbarstingen).

Als we ervan uitgaan dat de nieuwe systemen per definitie het menszijn ondersteunen, dan is het meteen helder als daar veel weerstand op komt. Het zal langere tijd niet begrepen worden. Wat daarbij juist houvast kan bieden is dat (grote en kleine) systemen met elkaar zorgen voor balans.

Lange tijd stond een ‘vertrouwde overheid’ garant voor het zelfherstellend vermogen. Nu gaan we vooral leren onderscheiden dat het zelfherstellende karakter past bij natuurlijk werkende systemen.